پرندگان کوخرد

قمری خانگی در کوخرد زیاد خانگی نیستند Laughing Doves in Kookherd are not much at homes

kookherdbirds — Wed, 18 Jan 2012 00:12:00 GMT

نام فارسی: قمری خانگی
نام محلی: کیَت سرخو – کِیَهتِ سُرخو ( Keyat e Sorkhoo )
نام علمی: Streptopelia senegalensis
نام انگلیسی: Laughing Dove

قمری خانگی همانند یاکریم در راسته ی کبوترسانان(Columbiformes) و تیره ی کبوتریان(Columbidae) قرار دارد. این پرنده حدود 26 سانتی متر طول دارد. از نظر پر و بال شبیه قمری معمولی (کِیَتِ پُشرَنگ) است ولی کمی کوچک تر است. در جلو گردن و بالای سینه اش لکه ی صورتی قهوه ای با نقطه نقطه سیاه وجود دارد. روتنه اش قرمز قهوه ای و بدون خال های سیاه است. ناحیه ی آبی خاکستری در حاشیه ی بیرونی پوشپرهای بال ها و بالای دم یا بدن،‌تضاد کمتری نسبت به قمری معمولی دارد. زیر بدن و زیر دمش سفید رنگ است. پرنده ی جوان فاقد لکه ی جلو گردن است یا کم رنگ تر دیده می شود. پاهایش قرمز رنگ است و حلقه ی چشمی اش نیز قرمز است. نوک این پرنده سیاه رنگ است. نر و ماده اش هم شکل هستند.

در شهرستان بستک و بخش کوخرد نام قمری خانگی زیاد مناسب این پرنده نیست چون این قمری نیز همانند سایر قمری ها در صحرا و بیابان زندگی می کند و کمتر در خانه ها و منازل دیده می شود. دایره ی ترس این پرنده نسبت به سایر قمری ها کمی محدود تر است ولی نمی توان آن را قمری خانگی نامید. البته گاهی اتفاق می افتد که قمری خانگی بر روی درختان نخل و درختان سدر (کُنار) که در منازل کاشته شده اند آشیانه می سازد. در خارج از شهر و روستا، آشیانه ی کیت سرخو را بیشتر می توان بر روی درختان سُمر (Umbrella Thorn) و یا بر روی درختان سِدر (کُنار) (Lotus) و معمولا در ارتفاع پایین حدود دو تا سه متر مشاهده کرد. همین امر باعث می شود تا لانه و تخم این قمری مورد حمله ی موش های صحرایی، مارها و ... قرار گیرد و کودکان کنجکاوی که میل به نگهداری پرندگان در منزل دارند بتوانند به سادگی به آن دسترسی داشته باشند.
صدای قمری خانگی شبیه یاکریم است. نام انگلیسی این پرنده را می توان قمری خندان ترجمه کرد چون صدایش شبیه خندیدن انسان است.

در اطراف کوخرد به وفور می توان صدای قمری خانگی را شنید مخصوصاّ در فصل تولید مثل. پدربزرگ ها و مادر بزرگ ها می گویند این صدا شبیه است به تکرار جمله ی:
ییسوفو اَ چا کَتِه (eesofoo a chaa kateh) به معنی : یوسف کوچولو در چاه افتاده
که به احتمال بسیار زیاد اشاره دارد به داستان در چاه انداختن حضرت یوسف توسط برادرانش و صدای این پرنده، ندایی است به دیگران تا برای نجات او بشتابند. ...

پرندگان کاغذی ساخته شده توسط هنرمند کلمبیایی دایانا بلتران هررا Paper Birds by Colombian artist Dian

kookherdbirds — Tue, 17 Jan 2012 01:48:00 GMT

استفاده از کاغذ برای ساخت اشیاء و حیوانات مورد علاقه، یکی از هنرهایی است که می تواند توسط افرادی که با کودکان سر و کار دارند مورد استفاده قرار گیرد و از دور ریختن کاغذهای اضافی جلوگیری کند.

هنرمندی کلمبیایی به نام دایانا بلتران هررا Diana Beltran Herrera پرندگان کاغذی زیبایی ساخته است که می توانید در ادامه ی مطلب آن ها را ببینید.

اگر شما هم دوست داشتید برای فرزندان و کودکان دوستان و آشنایانتان پرنده ی کاغذی بسازید، لینک ساخت تعدادی پرنده ی کاغذی را در ادامه ی مطلب می توانید مشاهده کنید. البته پرندگان کاغذی ساده ای که به زیبایی هنرمندی Diana Beltran Herrera نیستند.

قمری یاکریم یا موسی کو تقی در فارسی Eurasian Collared Dove is called "Ya Karim or Moosa Ku Taghi"

kookherdbirds — Thu, 29 Dec 2011 23:25:00 GMT

نام فارسی: یاکریم
نام محلی: کیَت اَزا (کیَهتِ عزا) ( Keyaht e Azaa )
نام علمی: Streptopelia decaocto
نام انگلیسی: Collared Dove - Eurasian Collared Dove

یاکریم (Streptopelia decaocto) در راسته ی کبوترسانان(Columbiformes) و تیره ی کبوتریان(Columbidae) قرار دارد. تیره ی کبوتریان، پرندگانی نسبتاّ پر جثه و تند پرواز هستند. بال هایشان نوک تیز است و دم آن ها نسبتاّ بلند است. این تیره از پرندگان شامل کبوترها و قمری هاست. سرشان کوچک و گردنشان نسبتاّ کوتاه است. روی زمین یا روی درخت به سر می برند و در شکاف سنگ ها، روی درختان و درون چاه ها آشیانه می سازند. جوجه های خود را از "شیر" چینه دان خود تغذیه می کنند و غذایشان بیشتر دانه، میوه و گاهی برگ سبزیجات است و برخی از گونه های این تیره از حشرات، کرم ها و حلزون ها تغذیه می کنند.

زیر بال های یا کریم بر خلاف قمری معمولی سفید است.

یاکریم حدود 29 سانتی متر طول دارد و اندازه اش متوسط است ولی از دیگر قمری ها بزرگتر است و به رنگ شنی صورتی است. نیم طوق تیره ای در پس گردن دارد و سرش خاکستری است. از قمری معمولی (کیَت پُشرَنگ در گویش کوخردی) به واسطه ی پیش بال بدون خال به رنگ شنی قهوه ای متمایز می شود که در قمری معمولی خال های سیاهی در پیش بالش دیده می شود. زیر بال هایش بر خلاف قمری معمولی سفید است. یا کریم با سرعت کمی پرواز می کند و در پرواز بال هایش را کمتر تکان می دهد. بسیار شبیه کبوتر اهلی است با این تفاوت که بدنش نخودی کم رنگ و بدون تیرگی روی شاهپرهای اولیه است. چشم هایش قرمز است.
این پرنده در شهرها و مناطق روستایی به سر می برد و اغلب به صورت گروهی دیده می شود. در شهرستان بستک و بخش کوخرد بومی است و فراوان است. در بیشتر مناطق نیمه ی جنوبی کشور زندگی می کند.
...

این پرندگان در آب و هوای گرم و خشک کوخرد گاهی آنقدر تشنه می شوند و آنقدر گرمشان می شود که از فرط تشنگی در هنگام نوشیدن آب، نیمی از بدنشان را در آب فرو می برند تا بدینوسیله از گرمای طاقت فرسای تابستان بکاهند.
...
صدای این پرنده را از دوردست می توان شنید و آن را تشخیص داد. صدایش شبیه " کو – کوو – کو" است که در فرهنگ های مختلف به اصوات و کلمات مختلفی تشبیه می کنند. در کوخرد وقتی پدربزرگ ها و مادر بزرگ ها که از قدیم در صحرا و بیابان با این پرنده و صدایش انس داشتند، صدایش را می شنوند می گویند:
کو کوو کوو = تقلید تن صدای یا کریم
خای اُم نوو = تخم گذاشتم
بِچ اُم کِه = تبدیل به بچه اش کردم
گَپ اُم کِه = بزرگش کردم
دُز اُش بُرد = دزد آن را برد

نام "یاکریم" که در تهران و شهرهای اطراف به این پرنده اطلاق می شود نیز از شباهت تن صدای این پرنده با این اصطلاح است. در استان خراسان و بعضی از شهرهای کشور مثل کرمانشاه، این پرنده به "موسی کو تقی" معروف است که این کلمات نیز از تن صدایش گرفته شده است.
بسیاری از افراد "یاکریم" Collared Dove (Streptopelia decaocto) را از قمری معمولیTurtle Dove (Streptopelia turtur)( کِیَت پُشرَنگ در گویش کوخردی ) یا قمری خانگیLaughing Dove (Streptopelia senegalensis) ( کِیَت سُرخو در گویش کوخردی ) تشخیص نمی دهند و یا هر دو را یا کریم صدا می زنند.
با توجه به اینکه ظاهراَ چند سالی است که یاکریم از تهران رخت بر بسته است و جای آن را قمری خانگی پر کرده است، هنوز بسیاری از مردم تهران به اشتباه قمری خانگی را یاکریم صدا می زنند. شاید مشهدی ها و کرمانشاهی ها هم منظورشان از "موسی کو تقی" قمری خانگی باشد نه یاکریم.

عکس قمری خانگی Laughing Dove (Streptopelia senegalensis)

هم وطنان خراسانی و کرمانشاهی که دستی در پرنده نگری و تشخیص پرندگان دارند لطف کنند در این مورد تحقیق کنند و نتیجه را به اطلاع علاقه مندان برسانند که "موسی کو تقی" واقعاَ همان "یاکریم قدیمی" تهرانی هاست یا "یاکریم جدید" تهرانی ها که منظور قمری خانگی است.

متأسفانه در ویکی پدیای فارسی نیز در زیر واژه ی یاکریم، عکس های قمری خانگی قرار دارد و از یاکریم
Collared Dove - Eurasian Collared Dove (Streptopelia decaocto) به عنوان قمری خانگی Laughing Dove (Streptopelia senegalensis) نام برده شده است. با توجه به مرجع بودن و استفاده از ویکی پدیا در بسیاری از وب سایت ها و وب لاگ ها، این اشکال نیاز به اصلاح و تصحیح دارد.
حتی در ویکی پدیای انگلیسی هم لینکLaughing Dove به اشتباه به صفحه ی فارسی یاکریم متصل است.....

آبچلیک های پاسبز شبیه آبچلیک های پاسرخ هستند Greenshanks are similar to Redshanks

kookherdbirds — Fri, 16 Dec 2011 14:44:00 GMT

نام فارسی: آبچلیک پا سبز
نام محلی: ...
نام علمی: Tringa nebularia
نام انگلیسی: Common Greenshan - Greenshank

آبچلیک پاسبز در راسته ی آبچلیک سانان ( Charadriiformes ) و تیره ی آبچلیکیان ( Scolopacidae ) قرار دارد. آبچلیکیان پاهایی نسبتاّ بلند، بال های نوک تیز و زاویه دار دارند و منقارشان دراز و باریک است. نر و ماده هم شکل هستند و اغلب به صورت گروهی به سر می برند. از مواد مختلف حیوانی مانند حشرات، کرم ها و ماهی های کوچک،‌ سخت پوستان و گاهی نیز از مواد گیاهی تغذیه می کنند.
آبچلیک پاسبز حدود 32 سانتی متر طول دارد. پاهایش بلند، سبز رنگ(گاهی نیز زرد مایل به سبز) است. منقارش بلند و اندکی رو به بالا و سیاه رنگ مایل به سبز است. روتنه اش قهوه ای خاکستری، دمش راه راه سیاه و سفید، دمگاه و قسمتی از دم و پشتش به شکل لوزی و سفید است. سینه اش لکه لکه، شکم و زیر تنه اش سفید است و فاقد نوار ابرویی است. حلقه ی چشمی سفید کم رنگی دارد. کمی از آبچلیک پاسرخ بزرگ تر، اما لاغرتر از آن است و خاکستری تر است.

در هنگام پرواز تمام بالش تیره است و در تضاد با بدن سفید رنگش است.
در تابستان روتنه اش تیره با نقطه نقطه های قهوه ای زیتونی است و پهلوها و سینه اش نقطه نقطه می شود.
در هنگام پرواز پاهایش بیرون از دم قرار می گیرد. اغلب در آب های کم عمق برای شکار ماهی های کوچک، در حالی که به سرعت در حال دویدن است دیده می شود.
آبچلیک پاسبز بومی منطقه است و در شهرستان بستک و بخش کوخرد بیشتر می توان آن ها را در ساحل رودخانه ی مهران و در سواحل سدهایی مشاهده کرد که ...

کشیم های کوچک، کوچکترین گونه ی کشیمیان هستند Little Grebes are the Smallest of Podicipedidaes

kookherdbirds — Fri, 09 Dec 2011 02:45:00 GMT

نام فارسی: کشیم کوچک
نام محلی: تاسَکو (Taasaku)
نام علمی: Tachybaptus ruficollis
نام انگلیسی: Little Grebe - Dabchick

کشیم کوچک از راسته ی کشیم سانان (Podicipediformes) و تیره ی کشیمیان (Podicipedidae) می باشد. این تیره در دنیا شامل 20 گونه می باشد که 5 گونه ی آن در ایران وجود دارند.

پرندگان این تیره بیشتر به داخل آب شیرجه می روند و زیاد میلی به پرواز کردن ندارند. به طور کلی کشیمیان در پرواز کردن ضعیف هستند و معمولاً پروازشان با دویدن روی آب آغاز می شود، سپس برخاسته و در ارتفاع پایین پرواز می کنند.

تیره ی کشیمیان پاهایشان نیم پرده است و دم ندارند. نر و ماده شان هم شکل هستند و از بیشتر از ماهی تغذیه می کنند. از نرم تنان و دوزیستان نیز تغذیه می کنند. در آب های ساحلی،‌ دریاچه ها و مصب ها به سر می برند و آشیانه ی خود را معمولا در کنار آب و یا روی برگ های شناور می سازند.

کشیم کوچک حدود 27 سانتی متر طول دارد و همینطور که از اسمش پیداست کوچکترین گونه ی تیره ی کشیمیان است. به دلیل اینکه به توپ یا کاسه ی کوچکی می ماند که بر روی آب افتاده است، در گویش کوخرد و روستاهای اطراف، تاسَکو (یعنی کاسه ی کوچک) نامیده می شود. منقار و گردن این پرنده از سایر کشیم ها کوتاه تر و کلفت تر است.

کشیم کوچک در آبگیرها، دریاچه ها، مانداب ها و رودخانه های آرام به سر می برد و همانجا نیز تولید مثل می کند. در ایران و در شهرستان بستک و بخش کوخرد بومی است و به صورت مهاجر در فصل زمستان نسبتاً فراوان است. همیشه می توان در جنوب کوخرد بر روی دریاچه ی سد بست گز این پرندگان را مشاهده کرد و زمستان ها که رودخانه ی مهران پر آب است و آبش زیاد شور نیست، می توان در قسمت هایی که عمق بیشتری دارد و در گویش محلی به "بِرم" معروف هستند، تاسَکوها را مشاهده کرد که به محض نزدیک شدن به آن ها به زیر آب فرو می روند و پس از چند دقیقه می توان ...

باکلان ها فقط چند ماهی میهمان ما هستند Great Cormorants are our guests only for a few months

kookherdbirds — Sun, 27 Nov 2011 18:27:00 GMT

نام فارسی: باکلان
نام محلی: چلیل (Cheleel)
نام علمی: Phalacrocorax carbo
نام انگلیسی: Cormorant - Great Cormorant

باکلان متعلق به راسته ی پلیکان سانان (Phaethontidae) و تیره ی باکلانیان (Phalacrocoracidae) می باشد، از پرندگان آبزی است و حدود 90 سانتی متر طول دارد. این پرنده از بین تیره ی باکلانیان بزرگترین پرنده ی تیره خود می باشد که در ایران زندگی میکنند؛ یعنی نسبت به باکلان کوچک که حدود 50 سانتی متر طول دارد و باکلان گلو سیاه که حدود 80 سانتی متر طول دارد، بزرگترین می باشد.

بدنش سیاه رنگ است و تابستان ها در سطح خارجی رانش لکه ی سفید بزرگی دیده می شود. زیر گلو و چانه اش سفید است و قسمت بدون پر گلویش زرد رنگ است. انتهای منتقارش قلاب مانند است و به پایین خم شده است. روتنه اش قهوه ای تیره، دمش سیاه و پاهایش سیاه و پرده دار است. در پرندگان نابالغ، سفیدی بدنشان مخصوصاّ در سطح شکم بیشتر می باشد.

هنگام استراحت و مخصوصا بعد از نوش جان کردن وعده ی غذایی اش که ماهی است، راست و کشیده روی صخره ها و کنار سنگ های ساحلی می نشیند و بال هایش را نیمه باز نگه می دارد.

هنگام شنا، شبیه غواص ها بدنش را بیشتر از حد معمول در آب قرار می دهد اما گردنش را راست و منقارش را اندکی رو به بالا نگه می دارد. پروازش نسبتاّ سریع . به صورت گروهی شبیه عدد 8 فارسی انجام می گیرد.
در فصل تولید مثل، سر و گردن تعدای از آن ها به طور کامل سفید می شود.
باکلان در سواحل دریاها، خورها، دریاچه های ساحلی و آب های داخل خشکی به سر می برد و روی درختان و بالای صخره های کنار ساحل آشیانه می سازد. در ایران در فصل زمستان نسبتاّ فراوان می باشد.

در بخش کوخرد و شهرستان بستک فقط می توان این پرندگان را از نیمه های پاییز تا اواخر زمستان بر روی رودخانه ها و سدهایی که در آن ها ماهی وجود دارد (مثل دریاچه ی سد بست گز در جنوب کوخرد) مشاهد کرد....

آبچلیک تک زی بسیار شبیه آبچلیک دودی است Green Sandpiper is very similar to Wood Sandpiper

kookherdbirds — Sun, 31 Jul 2011 01:42:00 GMT

نام فارسی: آبچلیک تک زی
نام محلی: ...
نام علمی: Tringa ochropus
نام انگلیسی: Green Sandpiper

این پرنده از راسته‌ی آبچلیک‌سانان و تیره‌ی آبچلیکیان است. آبچلیکیان اغلب پاهای نسبتاّ بلند، بال‌های نوک تیز و زاویه دار دارند و منقارشان دراز و باریک است. نر و ماده‌شان هم شکل هستند و از مواد مختلف حیوانی و گاهی نیز از مواد گیاهی تغذیه می‌کنند.

آبچلیک تک زی حدود 23 سانتیمتر طول دارد. در هنگام پرواز به آسانی از سایر آبچلیکیان قابل تشخیص است زیرا سطح زیرین بال هایش سیاه است و بدنش روشن. پرنده ای خجالتی است و معمولا خود را مخفی می کند و بیشتر اوقات در هنگام بلند شدن یا نشستن بر زمین و در هنگام پرواز برای اولین بار دیده می شود. روتنه اش سیاه با نقطه های سفید کم رنگ، زیرتنه اش خاکستری، سینه و پلوها با رگه های قهوه ای، سرش سیاه است. انتهای دمش دارای خط‌های عرضی سیاه می‌باشد و خط بالی ندارد. نوکش تیره رنگ است که در قاعده مایل به سبز می باشد. خط چشمی‌اش سیاه و در جلو چشمش قرار دارد و نوار ابرویی‌اش روشن است. دمگاه و زیر دمش سفید است. پاهایش سبز خاکستری است که در هنگام پرواز از حد دُم تجاوز نمی‌کند. اغلب سر و دمش را بالا و پایین می برد و پرواز سریع و نامرتبی دارد. پرنده‌ی نابالغ کمی تیره‌تر است.
در هنگام تشخیص این گونه از دو گونه‌ی شبیه خودش یعنی آبچلیک آوازخوان (Common Sandpiper) و آبچلیک دودی (Wood Sanpiper) به دو چیز باید دقت کنیم:
1- آبچلیک آوازخوان کوچکتر است، دمگاهش سفید نیست و خط بالی سفید رنگی نیز دارد.
2- آبچلیک دودی بسیار شبیه آبچلیک تک زی است فقط رنگ زیر بال‌هایش کم‌رنگ است و تیره نیست. صدایش هم با این پرنده متفاوت است.
مقاله‌ی جالبی به صورت فایل pdf از Javier Blasco-Zumeta و Gerd-Michael Heinze در مورد این پرنده و مقایسه‌ی آن با گونه‌های مشابه‌اش در اینجا وجود دارد که تصویر زیر برای مقایسه‌ی این سه گونه آبچلیک از همین مقاله می‌باشد:

این پرندگان بیشتر در سواحل رودخانه‌های گِلی، حاشیه‌ی دشت‌های سیلابی، کنار باتلاق‌ها و سواحل پناه‌دار دریاچه‌های لب شور به سر می‌برد. در کوخرد و شهرستان بستک بومی است و در حتی گرم‌ترین روزهای تابستان می‌توان آن‌ها را... ادامه‌ی مطلب

ثبت یک گونه‌ی جدید به نام پرستوی دریایی قهوه‌ای در لیست پرندگان ایران Brown Noddy Added to Iran Bir

kookherdbirds — Tue, 28 Jun 2011 12:23:00 GMT

به گزارش مرجع حیات وحش ایران، بعد از ظهر هفدهم خردادماه سال جاری هنگامی که تیم کارشناسی اداره‌ی کل حفاظت محیط زیست هرمزگان مرکب از آقایان میثم قاسمی، باقر نظامی و خانم فهیمه گودرزی جهت بررسی سالانه زادآوری پرستوهای دریایی پناهگاه حیات وحش شیدور در جزیره حضور داشتند موفق به شناسایی یک گونه جدید از پرستوهای دریایی شدند. Brown Noddy با نام علمی Anous stolidus که پرستوی دریایی قهوه‌ای نامگذاری شده است از تیره‌ی پرستوهای دریایی Sternidae است و تاکنون حضور ۱۴ گونه متعلق به این تیره در ایران به ثبت رسیده بود. به گفته آقای قاسمی، این مورد اولین مشاهده گونه مذکور در ایران است که با تهیه عکس از پرنده، مستند و ثبت گردید و به تأیید کارشناسان بین المللی نیز رسانده شد. مشاهدات تأیید نشده ای نیز در سال ۸۵ توسط این کارشناسان صورت گرفته است لیکن پس از پنج سال با ثبت تصاویر زیبا رکورد مستندی بر جای مانده است.

این پرنده‌ی دریا زی از گونه‌های مناطق حاره‌ای است که پراکنش آن در اقیانوس آرام، اطلس، هند و دریای سرخ گزارش شده است. گزارش‌هایی از رؤیت این پرنده نیز بصورت اتفاقی و سرگردان در کشورهای یمن و امارات متحده عربی وجود دارد.
جزیره شیدور در خلیج فارس، استان هرمزگان و در فاصله ۱۵۰۰ متری شرق جزیره لاوان واقع شده است. این جزیره ۹۸ هکتاری به عنوان یکی از مناطق مهم پرنده نگری است که در فهرست تالاب‌های بین المللی نیز به ثبت رسیده و با عنوان پناهگاه حیات وحش تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست می‌باشد. سالانه بیش از ۵۰ هزار جفت پرستوی دریایی در آن جوجه آوری دارند.
تعداد گونه‌هایی از پرندگان که در حال حاضر در ایران به ثبت رسیده‌اند بیش از 520 گونه هستند. این تعداد از 523 گونه تا 530 گونه ذکر شده است که انتشار و ثبت لیست پرندگان جدید نیاز به تأیید کارشناسان دارد. تعداد 517 گونه پرندگان ایران که قبلاّ به تأیید کارشناسان رسیده است را می‌توانید در لینک لیست کامل پرندگان ایران مشاهده کنید. البته در این لیست هنوز پرستوی دریایی قهوه‌ای اضافه نشده است.

منبع: مرجع حیات وحش ایران

چکاوک بیابانی شبیه چکاوک کاکلی است Desert Lark is similar to Crested Lark

kookherdbirds — Thu, 16 Jun 2011 09:31:00 GMT

نام فارسی: چکاوک سنگلاخ (چکاوک بیابانی)
نام محلی: بوکلو کوی - بوکلو کوهی (Bookaloo Koi)
نام علمی: Ammomanes deserti
نام انگلیسی: Desert Lark

چکاوک بیابانی (چکاوک سنگلاخ) حدود پانزده تا شانزده سانتیمتر طول دارد. همانند چکاوک کاکلی دمش کوتاه، بال‌هایش پهن و بال زدنش آرام است. پروازش موجی شکل است و بر حسب نژاد، رنگش متفاوت است. نژاد deserti که بومی ایران است، خاکستری قهوه‌ای است و روتنه‌اش یکدست است. زیرتنه‌اش نخودی یا خاکستری سفید، دمگاهش قرمز مایل به قهوه‌ای است و در اغلب نژادها پرهای پرواز نیز به همین رنگ است. منقارش زرد رنگ، سخت و نوک تیز است و قسمت نوک آن تیره رنگ است. روی دمش به رنگ قهوه‌ای است که در قاعده به رنگ قرمز نخودی دیده می‌شود و بر خلاف چکاوک سر دم سیاه، انتهای دمش فاقد رنگ‌ سیاه و قهوه‌ای تیره است. به دلیل نداشتن تاج و لکه‌های سیاه و سفید، به سادگی از سایر چکاوک‌ها قابل تمایز است. مانند سایر چکاوک‌ها زیاد اجتماعی نیست و غالباّ به صورت جفت جفت یا گروه‌های کوچک دیده می‌شوند.

بوکلو کوهی غالباَ ساکت است ولی صدایش شبیه صدای چکاوک کاکلی ولی کوتاه‌تر و کمی متفاوت از آن است. بوکلو کوهی در بیابان‌های سنگلاخی، دامنه‌ی صخره‌های کوهستانی و بیابانی ماسه‌دار به سر می‌برد. از زندگی در بیابان‌های تمام شنی خودداری می‌کند.

در کوخرد و اطراف، به محض نزدیک شدن به دشت‌ها و بیابان‌های نزدیک کوهپایه‌های کوه زیر و کوه بالا می‌توان آن‌ها را به صورت جفت یا گروهی مشاهده کرد. بر خلاف چکاوک کاکلی، بیشتر در ... ادامه‌ی مطلب

چکاوک کاکلی در کوخرد نیز همانند سایر نقاط ایران فراوانند Crested Larks are common in Kookherd as ple

kookherdbirds — Wed, 08 Jun 2011 06:17:00 GMT

نام فارسی: چکاوک کاکلی
نام محلی: بوکَلو (Bookalu)، بوکو (booku)
نام علمی: Galerida cristata

نام انگلیسی: Crested Lark

چکاوک کاکلی از جمله پرندگانی است که می‌توان آن را تقریبا در هر جای ایران و در بیشتر نقاط آسیا، اروپا و آفریقا پیدا کرد. این پرنده از راسته‌ی گنجشک‌سانان و تیره‌ی چکاوکیان است. همینطور که چکاوکیان آواز خوان هستند، چکاوک کاکلی را نیز می‌توان از آوازش به آسانی تشخیص داد.

طول بدن این پرنده حدود 17 سانتیمتر است و دمش کوتاه است. تاجی بر سر دارد که علت نامگذازی‌اش نیز در زبان‌های مختلف از همین تاج تأثیر پذیرفته است. منقارش نسبتاّ بلند است، روتنه‌اش خاکستری یا اندکی قهوه‌ای است ولی یکدست است. زیر بال‌هایش در هنگام پرواز خاکستری مایل به قرمز است. پشت گردن و جبه‌اش خط خطی است که به درستی مشخص نیست ولی سینه‌اش رگه رگه است. شکم و زیر دمش سفید نخودی و پاهایش نازک و خاکستری مایل به زرد است. پرنده‌ی نابالغ خال‌های روتنه‌اش بیشتر و کاکلش کوچکتر است. بال‌هایش کاملاّ گرد و دمش کوتاه است. در شروع پرواز، بال زدن‌های در جا و محکمی دارد مخصوصاّ اگر در هنگام تولید مثل باشد. پروازش ناشیانه به نظر می‌رسد.

بوکلو در علفزار‌های هموار، بیابان‌های خشک، کنار جاده‌ها، کوره راه‌ها، کشتزارها و اغلب نزدیک مناظق مسکونی به سر می‌برد. از دانه‌های گیاهان و در فصل تولید مثل از حشرات نیز تغذیه می‌کند.

جوجه ی چکاوک کاکلی

روی زمین و معمولا زیر بوته‌ها آشیانه می‌سازد و در جاهایی که سنگ‌ریزه وجود دارد، دور لانه‌اش سنگ‌ریزه‌های ریز و درشت می‌چیند. معمولاَ در هر سال دو تا 3 تخم و گاهی چهار تخم می‌گذارد. در ایران بومی و فراوان است.

کاکلی بیشتر اوقات بر روی زمین به سر می‌برد. این نکته نیز خالی از لطف نیست که از سن بچگی همیشه کاکلی را بر روی زمین و بر روی بوته‌ها می‌دیده‌ام اما مدتی است که می‌توان کاکلی را بر روی سیم‌های برق هم دید. مثل اینکه این هم نوعی سازگاری با محیط اطراف است.

در فیلمی که مشاهده می‌کنید لانه‌ی یک چکاوک کاکلی... ادامه‌ی مطلب