نام فارسی: عقاب دوبرادر
نام محلی: ...
نام علمی: Aquila fasciata
نام علمی قدیمی: Hieraaetus fasciatus
نام‌ انگلیسی: Bonelli's Eagle

عقاب دوبرادر از راسته ی شاهین سانان و تیره ی عقاب ها می باشد. این پرنده حدود 60 تا 72 سانتی متر طول دارد. پرنده ی بالغ از سطح تیره ی زیر بال هایش که در تضاد با سفیدی زیرتنه اش می باشد و همچنین با نوار سیاهی که در انتهای دم کم رنگش دیده می شود و لکه ی سفیدی که در پشتش دارد از سایر عقاب ها مثل عقاب خالدار کوچک که هم اندازه اش است تشخیص داده می شود. روی لبه بالش سفیدی کم رنگی وجود دارد که فقط از فاصله ی نزدیک دیده می شود و به تشخیص این پرنده از فاصله ی دور کمکی نمی کند.

عقاب دوبرادر بالغ در هنگام پرواز با توجه به سطح شکمی سفید یا نخودی رنگش که دارای رگه رگه های تیره است و بال های دراز و باریکش که تیره رنگ است از سایر عقاب ها قابل تشخیص است. در حالت نشسته پشت بدنش کمی قوز دارد. چشمها و همچنین پاهایش زرد رنگ است.

در پرنده ی نابالغ سر اخرایی اش مسی رنگ، زیر تنه اش قهوه ای خرمایی با رگه های پر رنگ است و نوارهای عرضی انتهای دمش دیده نمی شود. این پرنده جسور و چابک است و اغلب به سرعت پستانداران کوچک مانند خرگوش و همچنین پرندگان کوچک و متوسط را شکار می کند.

عقاب دو برادر در مناطق کوهستانی و بیابان ها به سر می برد و روی صخره هایی با شیب تند و گاهی روی درختان آشیانه می سازد و در آن 1 تا 3 تخم می گذارد. همانند بسیاری دیگر از پرندگان شکاری، عقاب های بالغ این کونه نیز بین یک تا شش لانه نزدیک به همدیگر می سازند و در هر بار زادآوری از یکی از این لانه ها استفاده می کنند. فرضیه های زیادی برای این کار شکاری ها وجود دارد که چرا وقت و انرژی خود را برای ساختن چند لانه مصرف می کنند. یکی از این فرضیه ها این است که اگر یک لانه به دلایلی خراب شود و یا به وسیله ی پرنده ی دیگری اشغال شود، آن ها می توانند به سرعت جوجه های خود را به لانه های دیگر منتقل کنند. هر سال، جفت عقاب ها لانه ها را ترمیم و برای تخم گذاری آماده می کنند و سال به سال بر ارتفاع و اندازه ی لانه ها افزوده می شود تا جایی که ارتفاع لانه گاهی تا 180 سانتی متر و قطر 2 متر می رسد.

در ایران به صورت بومی و به تعداد اندک وجود دارد و جزء پرندگان حفاظت شده است. در کوخرد و روستاهای اطراف،  معمولاً بیشتر در کوه زیر یا کوه بالا و در کوهپایه های اطراف دیده می شود. مشاهده شده است که در جاهایی که درختان بلند وجود ندارند از دکل های فشارقوی برق نیز به عنوان جایی مطمئن برای کمین، استراحت و یا خوردن طعمه بهره می برند. ...

سلیم کوچک نر Male Kentish Plover

سلیم کوچک از راسته ی آبچلیک سانان (Charadriiformes) و تیره ی سلیمیان (Charadriidae) می باشد. این پرنده حدود 15 تا 17 سانتی متر طول دارد و همینطور که از نامش پیداست از سلیم های کوچک است. پرنده ی نر زیر تنه اش سفید، طوق پشت گردنش سفید است و نوار سینه ای سیاه گسسته دارد که به صورت دو لکه در دو طرف بالای سینه اش دیده می شود. در هنگام پرواز، نوار بالی سفید و باریکی دارد که شبیه نوار بالی سلیم طوقی است.

روتنه اش قهوه ای شنی کمرنگ است و انتهای شاهپرهای اولیه و ثانویه اش سیاه است. نوار چشمی اش سیاه است و همچنین نوار سیاه رنگی در جلو تارک خرمایی رنگش دیده می شود.

سلیم کوچک ماده Female Kentish Plover

پرنده ی ماده شبیه پرنده ی نر است با این تفاوت که کمرنگ تر از پرنده ی نر است. لکه های دو طرف سینه اش قهوه ای است و فاقد لکه ی سیاه روی تارک است. پاهای هر دو جنس سیاه رنگ و نسبت به بدنشان نسبتاً بلند است؛ بر خلاف پاهای سلیم طوقی و سلیم طوقی کوچک که زرد رنگ است. نوک این پرنده نیز سیاه رنگ است.

...

در ایران بومی و فراوان است و اگر به نقشه ی پراکندگی اش توجه کنیم بیشتر در مرزها و قسمتی از مرکز ایران زندگی می کند. در کوخرد و روستاهای اطراف، در ساحل رودخانه ی مهران مخصوصاً قسمت هایی که درختچه های گز و سایر گیاهان روئیده است و آب رودخانه عمق زیادی ندارد بیشتر دیده می شود و بومی منطقه است.

نام فارسی: دم سرخ سیاه
نام محلی: ...
نام محلی پیشنهادی: دم سرخ سیاه
نام علمی: Phoenicurus ochruros
نام‌ انگلیسی: Black Redstart

دم سرخ سیاه از راسته ی گنجشک سانان  (Passeriformes) و تیره ی توکایان  (Turdidae)است. این پرنده حدود 13 تا 15 سانتی متر طول دارد و به صورت عبوری از اروپا می آید. پرنده ی نر به رنگ سیاه مایل به خاکستری است که لکه ی سفیدی در قاعده ی شاهپرهای اولیه بالش  دیده می شود. زیر گونه ای که در شمال شرقی ایران دیده می شود از نوع phoenicuroides می باشد که سیاهی کمتری در پشت دارد، زیر بدنش سیاه است و این سیاهی تا وسط سینه امتداد دارد. پرنده ی نر در گونه ی ochruros  که در ترکیه و شمال ایران دیده می شود، شبیه پرنده ی نر اروپایی است اما در بسیاری از آن ها سینه سیاه بوده و تا شکم مایل به قرمزش امتداد دارد. زیرگونه هایP.o.semirufus, rufiventris, P.o. xerophilus, semirufus, aterrimus  در قسمت های مختلف جهان دیده می شوند که با توجه به مناطق جغرافیایی مختلف، پراکندگی خاص خودشان را دارند.
....

این پرنده در ایران بومی و فراوان است و در زمستان تعدادشان بیشتر می شود. در شهرستان بستک و بخش کوخرد، دم سرخ سیاه در فصل پاییز و زمستان در کوهستان ها و صحراهای سرسبز دیده می شود. اخیراً در نزدیکی روستاها و آبادی ها نیز دیده می شود. حتی گاهی بر روی درختان داخل حیاط منازل نیز دیده می شود. همانند بسیاری از پرندگان مهاجر، نام محلی خاصی برای این پرنده شنیده نشده است، نام فارسی دم سرخ سیاه می تواند نام پیشنهادی ...